Szkolenia w psychoterapii
BADANIA DOTYCZĄCE SZKOLENIA W PSYCHOTERAPII OPARTEJ NA DOŚWIADCZENIU Badania nad możliwościami szkolenia w zakresie podstawowych umiejętności wymaganych przez podejście skoncentrowane na osobie prowadzili Rogers (1957), a później Truax i Carkhuff (1967) oraz Ivey (1971). W badaniach Rogersa studenci słuchali nagranych na taśmie magnetofonowej sesji terapeutycznych, brali udział w demonstracjach prowadzonych przez superwizora, uczestniczyli w grupowej lub indywidualnej terapii, sami prowadzili indywidualną terapię oraz nagrywali prowadzone przez siebie sesje, w celu omówienia ich przebiegu z superwizorem. Rogers podkreślał relacyjne i związane z postawami aspekty szkolenia jako ważniejsze od szkolenia w określonych zachowaniach. Akcentował także, że najbardziej efektywne uczenie zachodzi przez doświadczenie w takich samych facylitujących warunkach jak relacja pacjent-terapeuta. Truax i Carkhuff (1967) dowodzili, że większość programów szkoleniowych w psychoterapii kładzie nacisk na teorię i psychodynamiczne procesy pacjenta, zamiast koncentrować się na tym, jak tworzyć facylitującą relację. Podkreślali oni, że umiejętności tworzenia związku miały podstawowe znaczenie w szkoleniu dobrych terapeutów. Opracowany przez nich program szkoleniowy (Truax i Carkhuff 1967, Carkhuff 1969a,b) obejmowali trzy podstawowe elementy: terapeutyczny kontekst, w którym superwizor zapewniał wysoki poziom warunków terapeutycznych (prawidłowa empatia, niezaborcze ciepło i autentyczność), szkolenie, dydaktyczne we wdrażaniu warunków terapeutycznych i doświadczenia zbliżone do terapii grupowej, pozwalające szkolącemu się na przyspieszenie w wyłonieniu się jego „ja" terapeutycznego. Badania prowadzone przez tych autorów wskazywały na to, że podczas 100-godzinnego szkolenia ukierunkowanego specyficznie na uczenie facylitujących warunków, poziom funkcjonowania szkolących się nieprofesjonalistów był zbliżony do poziomu funkcjonowania doświadczonych terapeutów
