Zasada istnienia norm
Zasada istnienia norm polega na wprowadzeniu i przestrzeganiu reguł, będących elementem porządkującym to, co się ma na zajęciach odbywać. Wprowadzone normy powinny uwzględniać trzy wcześniej omówione zasady oraz inne proponowane przez uczestników i prowadzącego, jednakże tylko takie, które dają dzieciom możliwość przeżycia tylko dobrych pozytywnych doświadczeń. Oto przykładowe normy: - jeden mówi - reszta słucha, - mówimy do siebie po imieniu, - jesteśmy punktualni, - obowiązuje nas tajemnica grupowa, - nie bijemy się, nie zadajemy sobie bólu, - nie wyśmiewamy się z nikogo, nie krytykujemy się nawzajem, - początek zabaw i ich koniec ustala prowadzący, - nie przestrzeganie zasad powoduje np. wyeliminowanie z grupy. 11 Korygująca rola zasady istnienia norm daje dzieciom szansę do zmiany nastawienia do dyscypliny oraz zrozumienia, że dyscyplina nie jest wyrazem władzy dorosłych lecz służy zachowaniu ładu i daje poczucie bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom (np. „nie wolno ci bić innych, bo będzie ich bolało, ale także nikomu nie wolno bić ciebie”). Skuteczność oddziaływań socjoterapeutycznych uzależniona jest od dobrej organizacji zajęć, od osoby prowadzącego, od jego osobowości, umiejętności i predyspozycji do pracy z dziećmi.osamotnienia, odrzucenia. Dzieci uczą się współodczuwania, a także koncentracji na własnych trudnościach, czują się bezpiecznie. Dzielenie się informacjami i doświadczeniami stwarza możliwość wspólnego rozwiązywania problemów. Dzieci uczą się korzystania nawzajem ze swoich doświadczeń. Otwarte przekazywanie informacji jest warunkiem koniecznym, służącym odbudowie utraconego zaufania do innych ludzi, a przez to dochodzi do zmiany ich zachowań. Prowadzący zajęcia musi zadbać o to, aby dzieci miały komfort psychiczny, że są uważnie słuchane, rozumiane, że nie będą krytykowane, oceniane, czują się bezpieczne, gdyż mają wsparcie w pokonywaniu różnych trudności. Korygująca funkcja zasady otwartości polega na tym, że doświadczenie bycia słuchanym z uwagą i życzliwością naprawia skutki doświadczeń urazowych związanych z lekceważeniem, brakiem zainteresowania, deprecjacji własnej osoby. Wspomnienie własnych trudności w atmosferze bezpieczeństwa umożliwia dzieciom refleksję nad nimi i prowadzi do zmiany wcześniej utrwalonych negatywnych sądów poznawczych.
